|
Vrienden van ons waren al een poosje op zoek naar een vakantiehuisje in Italië. Wij hadden daar nog nóóit aan gedacht.
Mijn tante had al jaren een huisje in de bergen. In een kleine borgata, waar zo’n acht huizen staan, allen in vakanties en weekenden bewoond door Italianen uit Turijn e.o. Maar de reis daarheen...... iedere keer zag ze er eigenlijk steeds meer tegenop. Tenslotte besloot ze het huisje te koop aan te bieden.
Op een gegeven moment hoorden wij ervan. We hebben onze vrienden ingelicht, zijn een avondje wezen praten en foto’s kijken bij mijn tante en....besloten met de kerstdagen maar eens richting Susadal te gaan, met z’n vieren. Misschien was het iets om samen te kopen !
Met de makelaar hebben we toen het huisje bekeken, binnen, buiten, van alle kanten.
Groot was het niet ( en is het nog niet), maar ’t was wel “liefde op het eerste gezicht”. We zagen ook direct dat er het nodige aan opgeknapt moest worden, maar daar keken we doorheen.
Het weggetje naar het huisje toe was erg steil en smal en bochtig, maar ja...alles went. Tenminste, dat vonden wij. Dat onze vrienden daar anders over dachten...dáár hadden we niet op gerekend.
Zij besloten tenslotte ervan af te zien. Wat nu ?! Na wikken en wegen maakten we 2 maanden later een afspraak met de notaris en gingen we weer richting Susadal, samen met mijn tante (want die sprak vloeiend Italiaans, wat van ons niet gezegd kon worden). Sinds die tijd is het ons “domeintje”, Casa Biglia.
We hebben er het nodige aan opgeknapt. Op de begane grond de woonkeuken en de douche en boven de woonkamer en slaapkamer en het balkon vernieuwd.
Nu nog het terras en een schuurtje voor de crossmotor.
De mooiste motortochten kun je er maken. Niet alleen op de crosser, maar zeker ook op de verharde wegen.
En het Italiaans ???? Wanneer je zo tussen de Italianen zit, dan móet je wel en per keer gaat het beter en beter en word je meer en meer opgenomen in hun gemeenschap.
Bellisimo !
|
